Ik onder meer over tevredenheid in mijn dagelijks leven op 18-09-2019 om 10:00 uur

We begonnen de bijeenkomst met het bewegen op muziek. We hebben gemerkt wat dat met ons deed. De één hield ervan, bij de ander riep het ongemak op. Het hangt samen met hoe wij kijken naar het fenomeen dansen. Bewegen we op muziek of dansen we? Vanuit onze ervaringen met dansen kunnen we de overtuiging hebben overgehouden dat het een vaardigheid is waarbij we het ‘goed’ of ‘fout’ kunnen doen. Als we er zo naar kijken dan kunnen we besluiten om het dansen te laten omdat we denken dat we er niet goed genoeg in zijn. We denken misschien aan wat anderen vinden van onze manier van dansen. Zullen ze ons afwijzen? Voor tevredenheid in het dagelijks leven is het nuttig om te doen wat ons blij maakt, onafhankelijk wat anderen daarvan vinden. We gaan er gemakshalve even vanuit dat je niet op de A2 gaat dansen :)

Het onderwerp oogcontact kwam ook aan bod. Wat roept dat op? Als je gezien wordt, letterlijk, welke gedachten gaan er dan door je heen? Zijn het vriendelijke gedachten of afwijzingen? Een mens is gemaakt voor verbinding met anderen. Een harmonieuze verbinding ontstaat vanzelf wanneer niemand afwijst. Alles wat die verbinding in de weg staat, staat ook ons geluk in de weg. Hoe groter onze comfortzone, hoe vrijer we ons kunnen bewegen in de wereld. Hoe vrijer we worden, hoe meer we in dagelijkse situaties tevredenheid kunnen vinden. Moed en zelfverzekerdheid komen vanzelf wanneer we onze angsten en dus onze afwijzingen onder ogen zien.

Wat de reden ook is dat we niet durven of willen doen wat ons blij maakt, we kunnen leren om onze afwijzing erover los te laten. Daar ligt de rand van onze comfortzone. Daarbuiten voelt het ongemakkelijk en kunnen we leren om er gemak te vinden. Aan de rand van onze comfortzone bevinden zich ook onze grenzen. Als ik een grens stel dan geef ik aan wat ik niet wil. De ander doet misschien iets wat ik niet wil. Als we tijdig aangeven waar onze grens ligt dan is de kans groter dat de ander er niet te ver overheen gaat. Als we voorkomen dat een druppel onze emmer doet overlopen dan kan dat ons een hoop extra tevredenheid opleveren. Als je bijvoorbeeld vindt dat de telefoongesprekken met iemand doorgaans langer duren dan je eigenlijk wilt, dan kun je dit ook gaan aangeven op het moment dat je dat merkt. Hoe eerder we aangeven waar we onze ruimte willen nemen, hoe minder we onszelf opofferen en dat komt de relatie met anderen ook ten goede. Aan de andere kant kunnen ongemakkelijke gevoelens ook duiden op wat er ontstaat in de verbinding tussen twee mensen. Het gesprek aangaan waar het schuurt kan dan een hoop inzicht opleveren. Zowel ruimte nemen als de verbinding opzoeken kunnen we in belans laten zijn. We moeten daarbij niets.

Als ik iets moet dan denk ik dat ik geen keus heb. We hebben altijd een keus. Zelfs als iemand een revolver tegen je hoofd drukt en zegt: je geld of je leven :) Bewust zijn van keuzevrijheid draagt bij aan onze vrijheid en tevredenheid. Wanneer we minder moeten kunnen we meer gaan doen wat we willen.

Mocht je meer willen weten over het hoe en waarom van de vraaggerichte aanpak die we in de cursus hanteren dan kun je dit vinden in een tekst over het begeleiden van groepen.