Ik onder meer over tevredenheid in mijn dagelijks leven op 11-09-2019 om 10:00 uur

Ons gemeenschappelijke doel in deze cursus is tevredenheid. De hoofdvraag is hoe we meer tevredenheid in ons leven kunnen vinden. Als we bij elkaar zijn dan kunnen we elkaar gebruiken als bron van antwoorden. Laten we de focus richten op het stellen en beantwoorden van vragen. Vragen en antwoorden krijgen wat mij betreft voorrang boven mededelingen. Zo houden we de rode draad vast. Een grap lijkt me altijd welkom, want een grap is altijd een antwoord op een collectieve vraag naar ontspanning. Humor haalt het denken even onderuit en ontspanning en tevredenheid zijn het resultaat.<./p>

Tevredenheid is een gevoel. Als ik tevreden ben dan ben in vrede. Alles is even goed genoeg. Er zijn wellicht verlangens of behoeften die nog niet vervuld zijn maar ik stoor mij daar niet aan. Ik laat het met rust. Naarmate we dingen meer missen, voelen we ons minder tevreden. Iets missen is een ervaring van incompleetheid. Het duidt op een verlangen wat we hebben. We missen iets waarnaar we verlangen. Uiteraard kunnen we stappen zetten om onze verlangens in de nabije of verdere toekomst te vervullen. Als we echter nu aanvaarden waar we nu zijn dan geeft dit rust. We accepteren dan niet dat het altijd zo is, we accepteren dat het nu zo is. Alles op zijn tijd.

We zijn tevreden als we geen ontevredenheid creëren. We creëren onvrede in onszelf door te reageren op wat we waarnemen via onze zintuigen. We vinden er iets van en als onze interpretatie een afwijzing inhoudt dan geeft dit spanning dat zich uit in pijnlijke gevoelens. De oorzaak van onze onvrede (bijv. boosheid, verdriet, angst) ligt dus altijd in onszelf. Wat er buiten ons gebeurt is slechts de aanleiding.

Een afwijzing is een vorm van angst. We willen dat iets dat er wel is, er niet is. Daardoor verkrampen we, want met onze geest probeer we iets weg te denken, wat er in feite gewoon is. Het is een ontkenning, die ook een gevoelsmatige component heeft. Een ontkenning ontkennen we dan ook in onszelf. Niets menselijks is mij vreemd. Waar ik vroeger bijvoorbeeld een oordeel had over mensen die mij geruime tijd geen antwoord gaven op een mail met een vraag, heb ik het gaandeweg leren aanvaarden. Ik eis niet langer dat iemand mijn mail beantwoordt. Ik aanvaard het wanneer het niet zo is. Als ik onvrede voel dan kan ik het zien als een teken dat ik een afwijzing los te laten heb. Wanneer ik dat doe ontstaat er ruimte en ontspanning. Ik kan dan makkelijker kijken op welke manier ik mijn vraag anders beantwoord kan krijgen.

Bovendien realiseer ik mij regelmatig dat ik blij ben dat de dingen zo gelopen zijn als ze zijn gelopen hoewel ik dat toen misschien niet prettig vond. Dus los van de les die ik eruit kan leren kan ik een onfortuinlijke situatie uiteindelijk herkennen als behulpzaam en positief. Ik ben blij dat ik nu mensen iets kan delen over het onderwerp tevredenheid maar het was niet mogelijk geweest zonder mijn ervaringen van ontevredenheid.

Als ik mijn oordeel over iets loslaat dan sta ik het mijzelf ook toe. Mijzelf dingen toestaan is vrijheid. Wanneer ik bijvoorbeeld zelf een keer een mail niet wil beantwoorden dan kan ik dat ook in mijzelf aanvaarden. Ik beantwoord overigens graag vragen die bijdragen aan het geluk van anderen en mijzelf. Dat is win-win. Het geven geeft dan vreugde en het ontvangen ook. Als mijn geven mij geen vreugde geeft dan offer ik. Ik doe iets voor een ander terwijl ik het zelf niet wil. Daar wordt uiteindelijk niemand echt beter van en het is een recept voor ontevredenheid. Mijn antwoord kan dan ook gewoon een doorverwijzing zijn richting een andere oplossing voor de vrager.

Aanvaarden is willen wat er is. Willen heeft alles met denken te maken. De wil verschijnt als een gedachte waarvoor de aanleiding alles kan zijn. Aanleiding kan ook onze interpretatie van een gevoel zijn. We hebben geen keuze in wat we willen op het moment dat we het willen. De vrijheid lijkt erin te liggen dat we zelf kunnen bepalen wat we ermee doen en wanneer. De hamvraag is natuurlijk hoe we dan weer aan díe gedachten komen. Ontvangen we ze of maken we ze zelf? Ik denk beide en wat we zelf maken concluderen we op grond van eerdere gedachten, conclusies, overtuigingen en waarnemingen in het nu. Een overtuiging is een algemene, generaliserende gedachte. Het is een levensles die we geleerd hebben op grond van onze ervaringen (gedachten). Die kunnen zowel waar als onwaar zijn.

Het waarheidsgehalte van onze gedachten is essentieel. Ons lijden komt voort uit vergissingen. Wat waar is klopt en voelt kloppend. Je wordt er blij van. Spanning of angst is een teken dat je iets denk wat niet waar is. Je beeld het jezelf in. Als je bang bent, kun je leren vertrouwen dat er nu geen probleem is, het gaat altijd over de toekomst. Misschien zie je wel een probleem op je afkomen als je er niets aan doet. Je kunt bijvoorbeeld een energieafrekening op de mat hebben gekregen en verwachten dat als je niet het geld bij elkaar krijgt, dat je dan in de problemen komt.

De rekening in combinatie met een laag banksaldo is een signaal dat als we de rekening willen betalen, het nodig is dat we in actie komen. Angst zou in deze situatie het gevolg zijn van een vergissing. We denken bijvoorbeeld ‘Het gaat mij niet lukken om deze energierekening tijdig te betalen’. Misschien trekken we conclusies uit deze onware gedachten zoals ‘als ik de energierekening niet tijdig betaal, dan wordt mijn energie afgesloten’. Dit soort ‘als..dan..’ (oorzakelijke) verbanden kunnen op zich best wel kloppen maar alleen als aan de voorwaarde is voldaan dan kan de conclusie worden getrokken en anders niet. Tenzij je iets anders hebt gedaan wat aanleiding voor je energiemaatschappij was om zich te ergeren zoals je meter terugdraaien. :)

Wanneer we onszelf er niet van bewust blijven, bouwen we luchtkastelen van pijnlijke gevolgen die allemaal gebaseerd kunnen zijn op onware aannames. Uiteindelijk worden we ons huis uitgezet, eindigen we dan in de goot, etc. Vergissingen zijn de oorzaak van al het lijden. Wanneer we iets vertrouwen dan gaan we ervanuit dat iets goed komt in plaats van het ergste te vrezen. We zijn er misschien niet helemaal van overtuigd maar geven er het voordeel van de twijfel aan. Met vertrouwen kunnen we met meer en positievere energie ons doel bereiken dan met angst. Het besef dat alles kan worden gebruikt om ervan te leren draagt bij aan vertrouwen. Vertrouwen voorkomt een hoop lijden en draagt bij aan tevredenheid.

We hebben het ook gehad over stabiliteit. Stabiliteit is een evenwicht tussen twee tegenpolen. We kunnen bijvoorbeeld evenwicht ervaren tussen het rationele en het intuïtieve. Dan bekijken we dingen vanuit ons verstand én vanuit het gevoel. Wat we denken is onlosmakelijk verbonden met wat we voelen. Wat we voelen is het gevolg van wat we denken. En over onze gevoelens kunnen we ook van alles denken. Als we stabiel zijn houden we ons koppie erbij en voelen we tegelijkertijd ook wat er in onszelf en anderen leeft.

Depressie zie ik als een wirwar van pijnlijke gevoelens die het gevolg zijn van bergen afwijzingen. We wijzen onszelf en / of anderen af, de wereld, etc. We projecteren daarmee de vergissing buiten ons. We menen dan dat de aanleiding van onze onvrede, de oorzaak is. Aanleiding voor onze afwijzing kan bijvoorbeeld iets zijn dat een ander deed. Stel dat je op je werk een opmerking krijgt over je functioneren waarbij een ander zijn ontevredenheid uit. Die opmerking kan je alleen pijnlijk raken als je 1) in jezelf herkent wat er gezegd wordt en dat in jezelf afwijst en 2) je het niet herkent en dat je afwijst dat de ander jou blijkbaar niet ziet in jouw intentie, niet de juiste feiten noemt, etc. We kunnen dus alleen onszelf afwijzen of iets in de ander doordat we geloven dat het waar is dat iets anders zou moeten zijn dan dat het is.

Hoe kunnen we iets aanvaarden? Door te stoppen met afwijzen. Als aan de volgende voorwaarden is voldaan dan is dat behulpzaam: